Thomas Peeters

Over vader worden

May
09

Sinds 17 oktober 2017 ben ik vader. Zeventien-tien-zeventien. Tobias heet hij, mijn zoontje, en hij is – zoals ze zeggen – een flink manneke.

Voor het grootste deel van mijn leven zag ik mijzelf niet echt als iemand die ooit papa zou zijn – ik stond gewoonweg niet stil bij die gedachte. Zelfs toen we besloten om aan kinderen te beginnen, bleef dit idee van “papa Thomas” wat vreemd. Het drong echt niet door, ik kon het mij niet inbeelden, mij niet inleven in dat scenario. Kinderen hebben, dat is immers een van die rare dingen die andere mensen doen. Je weet wel, die andere mensen die altijd al kinderen gehad hebben; die perfect weten wat ze aan het doen zijn en hoe alles moet en altijd lachen op Facebook. Ja, die mensen doen aan “kinderen”, maar ik toch niet, ik weet van niks. Duw uw kind niet in mijn handen, andere mensch, want ik weet niet hoe ge zo’n ding moet vasthouden!

Soit, zeventien-tien-zeventien dus. Dies irae, dies illa; de dag waarop papa Thomas (en Tobias) geboren werden. En alles is opeens anders. Eigenlijk word je niet gewoon papa op de moment dat je eerste kindje geboren wordt, je móet en zúlt papa worden. Alles in jezelf richt zich op zorgen voor het kind en de moeder, want nu zijn jullie een gezin. Jouw gezin. Slapen? Niet nodig. Eten? Tussendoor, enorme hoeveelheden, maar tussendoor. Bij mij werd slapen zelfs grotendeels vervangen door eten tijdens die eerste etmalen. De eerste 24 uur heb ik naast de ziekenhuismaaltijden “tussendoor” 12 extra boterhammen gegeten, bijvoorbeeld. Eerst moet Tobias slapen of verzorgd worden, dan krijgt de moeder hulp en dan is het aan papa Thomas om even te eten/rusten. Drie dagen zijn we samen in het ziekenhuis geweest, dag en nacht (niet dat er op dat moment nog veel onderscheid tussen is).
Wanneer, na het ziekenhuisverblijf, het ritje naar huis – een eerste mijlpaal – voorbij is, kan het echte werk beginnen. Thuis wordt alles “echt”, wat rustgevend, maar ook nogal overweldigend kan zijn. Gelukkig bestaat er in ons land zoiets als kraamhulp en komt de vroedvrouw regelmatig op bezoek.

Geleidelijk aan voelde ik dat “papa Thomas” steeds minder en minder een alter-ego was. Ik werd *ahem*…”anders”. Ik werd papa, en Thomas. Een Thomas die papa is. Een papamas. Na een tijdje was ik echt comfortabel met mijn kind, maar ook veel meer op mijn gemak met de kinderen van andere menschen. Ik begreep opeens veel beter hoe je met een kind moet omgaan, en dat lukte ook. Dat “opeens dingen kunnen” begrijp ik nog altijd niet zo goed. Het is alsof de kabeltjes in mijn hoofd allemaal losgetrokken en anders teruggestoken zijn, alsof mijn wezen zich herschikt heeft. Papa worden is meer dan een kind krijgen, het is een complete verschuiving van toestand.

Een aantal dingen die ik geleerd heb sinds ik papa ben:

  • Kinderen zijn niet zo raar als ik dacht
  • Het is belangrijk om fysiek en mentaal jezelf goed te verzorgen, anders kan je niet goed zorgen voor uw kind
  • Je hebt minder slaap nodig dan je denkt (het kan zelfs leuk zijn om heel vroeg op te staan)
  • Langdurig slaaptekort is wel een vreemd beest
  • Als je dingen zoals huishouden en hobby’s tussendoor doet in kleine beetjes, in plaats van te wachten tot je “genoeg tijd” hebt, lukt het ook om die dingen gedaan te krijgen
  • Een kalender gebruiken om je zaken te plannen is handig, niet overbodig
  • Dingen opschrijven in het algemeen is handig, want je geheugen lijdt serieus onder slaaptekort
  • Als je je zaken goed inplant, en consistent kleine beetjes tussendoor doet, krijgt ge zelfs meer gedaan dan voordien!
  • Meer te doen hebben en uit je comfortzone moeten stappen, zorgt voor hogere productiviteit
  • De crèche is de ultieme test voor je immuunsysteem

Zoals je kan lezen ben ik vooral verschoten van hoe productief ik geworden ben sinds oktober. Voordien was het voor mij heel moeilijk om aan iets te beginnen en liep ik veel vast op mijn eigen gedachten en perfectionisme, maar nu is daar precies allemaal geen tijd meer voor. Nu is het tijd om in actie te schieten. Ik ben papa, ik moet het voorbeeld geven! Meer over productiviteit in een toekomstige post.

Hoe voelde het voor jullie om papa (of mama) te worden? Ik ben benieuwd hoe “gepersonaliseerd” deze ervaring is.

Leave a Reply